Çocukluğumu bir trenin açılmayan camında bıraktım

Issız sokaklarında oynadığım şehrimin denizlerinde…

Yalnız kendiyle savaşan anarşizminde ülkenin

Okumamam gereken kitaplardan öğrendim sevmeyi

Dizlerimin yaralarını yüzümün karalarına yeğlemeyi

Çocukluğumu öğretmenimden yediğim cetvel darbelerinde hatırladım

Kalabalık bahçesinde oynadığım gönlünün denizlerinde…

Yalnız kendiyle savaşan anarşizminde ülkenin

Girmemem gereken gönüllerden öğrendim gitmeyi

Gözlerimin yaşının yüzümün karasını yıkadığını

Çocukluğumu patlattığım toplardan birinde bıraktım

Tekdüze oyunlarında oynadığım aklımın derinlerinde

Yalnız kendiyle savaşan anarşizminde ülkemin

Bilmemem gereken gerçeklerden öğrendim alışmayı

Gözlerimi kapamanın ölümün karasını yâd ettiğini