Kendime tuttuğum aynaya yansıyan
Karanlık yakıyor gözlerimi
Kör oluyorum
Günden güne
Kezzaplar saçıyor dünlerim yarınlara
Bu allahın cezası
Kuş tüğü bataklıkta
Biraz daha çekiniyorum çırpındıkça
Bir heykel el uzatıyor
Hayal meyal
Ona tutunuyorum
Sayıp sövüyorum kendime sonra
Lanetliyorum kelimelerimi
Mühürlüyorum aynaları
Karanlığa dönmek istemiyorum
Körelmek bir bıçağın keskinliğince
Şimdi ne kanlı olurdu diyorum
Renkleri hatırlıyorum
Artık görmeyen gözlerimde
Güzel miydi sahi
Bir şey anlamadığımı
Şimdi parmak uçlarım
Dibe değerken
Daha bir anlıyorum