asla yaşanmayacaklara

Oturmuş seni düşünüyorum
Başka işim yokmuş gibi…
Gözlerini, dudaklarını görüyorum
Elimi uzatsam dokunacak gibi…
Nefesini yüzümde hissediyorum   
Birazdan öpecek gibi…
Ama yetmez bunlar biliyorum
Geleceğinde olmayışım gibi…
Asla yaşanmayacakları yazıyorum
Tüm kelimeler benim gibi…
Ve sensizliğe yanıyorum
Bir zamanlar benimmişsin gibi…
Hiç benim olmadın seziyorum
Beynime hançer saplar gibi
‘kalbime’ demiyorum
Seni kalpten sever gibi…
Çünkü seni ‘düşünüyorum’
Hayalimmişsin gibi…
Saçlarını sıkıca kavrıyorum
Rüzgârında savrulmak istemez gibi…
Gözlerine bakıyorum
İçine dalar gibi…
Dudaklarına dokunuyorum
En değerli mücevher gibi…
Bir milim kalınca çekiliyorum
Öpsem incitecek gibi…
Kalan yolu sen gel istiyorum
Boğulmaktan kurtarır gibi…
İstediğimi alıyorum
Sesimi duymuşsun gibi…
Delicesine bir tutkuyla öpüyorum
Yüzyıllardır hasret gibi…
Parmaklarına benimkileri kenetliyorum
Sende hapsolmuşum gibi…
Şu an resmine bakıyorum
Yanımdaymışsın gibi…
Ve o zaman daha bir anlıyorum
Asla yaşanmayacaklar gibi…
Bir gün anlamanı umuyorum
O güne dek bekleyecek gibi…
Çünkü gerçek değilsin seziyorum
Varlığın yokluğun bir gibi…
Galiba aklımı kaçırıyorum
Sanırım sana değer gibi…
Yine de bitiriyorum
Hiç başlamamışım gibi…
Çünkü yazdıkça umutlanıyorum
Sanki ihtimal varmış gibi…
Bir hikâye anlatıyorum
Asla yaşanmayacaklara…